వృధా చేయకు ప్రియతమ్

అప్పుడెప్పుడో వసంతకాలంలో .....
నా మదిలో మొగ్గలు విచ్చుకున్నప్పుడు .....
నా కళల కౌగిల్లో నువ్వు కరిగిపోతూ ......
నన్ను మురిపించి మైమరిపించావు!
నీ తలపు నా హృదయాన్ని తట్టినప్పుడు .....
నీ పిలుపు కోసం పడిగాపులు కాసాను.
నీ వలపు జడివానలో తడిసిపోవాలని .....
దారెంబడి
నిలువెల్ల కళ్లు చేసుకొని వెతుకుతుంటే మలపులో మాయమవుతుంది

పాల్గుణ మాసపు మధ్యాహ్నపు గాలి ....
ఫక్కున నవ్వింది..... నిప్పులు రువ్వింది .....!
అయినా.... నువ్వు లేవు .... !
కాలం నిర్ధాక్షిణ్యంగా కరిగిపోతుంది
దశాబ్దాన్ని స్వాహా చేసుకొంటూ
అదిగో....
మల్లీ వసంతం వస్తున్న సవ్వడి ....
ఎన్ని హేమంతాలు రాలిపోయాయో ....
నువ్వు లేకుండా
ప్రియతమ్ ! ఈ వసంతాన్ని వృధా చెయ్యకు....
అలసిన మనసును నీ దరిలో సేదతీర్చుకోనీ ....

"స్వప్న సంగమము"

నిన్న రాత్రి వసంతం గానంతో మైమరిచింది
వెన్నెల్లో సన్నజాజులు మన మాటలతో
పులకరించాయి
ఆదమరిచి నిద్రించిన గువ్వలు మన
గుస గుస లకు మేల్కొని సిగ్గుతో పారిపోయాయి
మన సంగపపు పూర్ణత్వపు జ్వాలకు గుర్తుగా
ఉల్క నేల రాలింది
ప్రకృతి స్తంభించి పోతుందని నెలరాజు
నీలి మేఘం చాటుకు తప్పుకున్నాడు
మదనుని శరములు శలభాలు కాగ మన రాత్రి
అంతమైంది
లలనా! భానుని కిరణాలు చురుక్కు మనిపించే
వరకు నా స్వప్నంలో ఉన్నావు.

"సమిధ"

అందంగా విరబూసిన వెన్నెల రాత్రిలో
నిను వెదుకుతున్నాయి నా కళ్ళు
అ కళ్ళ లో నిరాశ
చల్లగా వీచే చలి గాలి లో నీ పొందు కోసం
తహతహలాడే నా హృదిలో నిస్పృహ
ఈ నిరాశ నిస్పృహలు చాలవన్నట్లు
ఆకాశం లోని కొంటె నక్షత్రాలు, ఇంకా
నీ
చెలి రాలేదేమిటని ప్రశ్నిస్తున్నాయి.
ప్రియా! నీవందకుండానే నీ జ్ఞాపకాల విరహాగ్నిలో
ఎక్కడ సమిధనైపోతానోనని భయంగా వుంది.

కాన్క

జ్ఞాపకాల పొరల్లోంచి అప్పుడప్పుడు

బయటకొస్తావు

కంటికి లీలగా అగుపిస్తావు ....!

ఈ జనారణ్యంలో ఒంటరినైపోతాను

ప్రియా! హృదయం మూగవోయినా సరే

మనసు కళం నుంచి అక్షరమాలలల్లి

ఎక్కడో నా కోసం నీవు వున్నావనుకొని

నీకు కాన్కలా పంపిస్తున్నాను.

__యదార్థ.